Herken je dat? Dat je wereld soms kleiner voelt dan anders? Niet letterlijk, ik was gewoon thuis, maar wel vanbinnen.
De afgelopen periode had mijn gezin me nodig. En dat was logisch en oké. Tegelijk weet ik van mezelf dat wanneer ik vooral aan het zorgen, regelen en doorgaan ben, er iets verschuift. Mijn aandacht gaat naar buiten, terwijl juist mijn creativiteit ruimte nodig heeft om naar binnen te kunnen keren.
Creativiteit verdwijnt dan niet, maar wordt lastiger bereikbaar.
Ik merk het aan mijn lijf. Er zit onrust in. Mijn hoofd loopt over van alles wat aandacht vraagt, waardoor er juist geen ruimte lijkt voor nieuwe ideeën. Ik wil wel creëren, maar kan de inspiratie niet vinden om ergens te beginnen.
Daarom zoek ik dan vaak iets waar ik direct in kan stappen. Een boek openslaan. Een kleurplaat pakken. Een Oh My Dotz-canvas erbij nemen.
Niet omdat ik niet creatief ben, maar juist omdat ik die op dat moment even niet hoef te bedenken. Ik mag gewoon beginnen, en dat is soms precies wat ik nodig heb.
Dus las ik. Boeken die me even uit mijn hoofd haalden. Ik kleurde. Zonder doel, zonder prestatiedruk. En ik maakte een Oh My Dotz-stippenschilderij. Stip voor stip ontstond er iets moois. Niet alleen op papier, maar ook in mijn hoofd. Als een creatieve meditatie. (Voor wie het eens wil proberen: via de link krijg jij 10% korting en ontvang ik een kleine commissie op je bestelling.)
Die momenten van lezen, kleuren en stippen gaven mijn hoofd iets waar het naar verlangde: rust. Ik hoefde niets te bedenken of te creëren. Ik mocht gewoon volgen wat er al voor me lag. Juist daardoor ontstond er langzaam weer ruimte. Alsof alle losse draadjes in mijn hoofd zich weer een beetje konden ontwarren. Het waren kleine momenten, maar wel momenten die me hielpen om weer dichter bij mezelf te komen.
Luisteren naar wat aandacht vraagt
Want juist wanneer het druk is, merk ik hoe gevoelig ik ben. Hoe makkelijk ik stemmingen van anderen oppik. Hoe snel ik mezelf onderweg ergens verlies. We kennen de uitspraak allemaal: zorg eerst voor jezelf, dan kun je er voor een ander zijn.
Toch is dat vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Pas wanneer je jezelf te lang op de laatste plek zet, merk je wat er gebeurt. Je raakt leger. Vlakker. Minder speels. En voor mij betekent dat ook: minder creatief.
Voor mezelf kiezen betekent niet dat ik alles laat vallen. Het betekent dat ik aandacht geef aan wat ik nodig heb. Dat ik ruimte maak voor de dingen die me voeden. Voor lezen. Voor kleuren. Voor creëren. Voor rust.
Het hoeft niet groots te zijn. Soms zit het juist in de kleine dingen. Een paar minuten met een boek. Een kleurplaat op tafel. Even iets maken zonder doel of verwachting.
Het mag zacht. Het mag rommelig. Het mag langzaam. Als ik maar blijf luisteren naar dat stemmetje dat zegt: dit is belangrijk voor jou.
En soms ontstaat daar iets nieuws uit
Misschien is dat wel het mooiste van ruimte maken voor jezelf. Als je weer gaat luisteren naar wat je energie geeft, ontstaat er vanzelf beweging. Zo ben ik momenteel samen met een vriendin bezig met het opstarten van Makerij M. Een plek waar creativiteit, maken, ontdekken en ontmoeten samenkomen. Het staat nog in de beginfase, maar alleen al het proces van dromen, uitdenken en creëren geeft me ontzettend veel energie.
Het voelt als een mooi voorbeeld van wat er kan ontstaan wanneer je jezelf niet voortdurend voorbijloopt, maar ruimte maakt voor wat je voedt.
Een kleine uitnodiging
Misschien hoef je vandaag niets groots te veranderen. Misschien is het genoeg om jezelf één vraag te stellen:
Wat zou mij vandaag voeden?
Is dat een paar bladzijden lezen? Een kleurplaat op tafel leggen? Of gewoon even rustig zitten met een kop thee?
Kies één klein moment. Niet voor later. Niet voor “als het rustiger wordt”. Maar vandaag. Niet omdat het moet. Maar omdat jij dat moment waard bent.
